Przykładowo można wskazać, iż pomimo braku zgody małżonka niewinnego rozwód jest dopuszczalny w sytuacji gdy:
1) Okoliczność założenia przez powoda, wyłącznie winnego rozkładu pożycia małżeńskiego, nowej rodziny i fakt istnienia z tego nowego związku dziecka, jakkolwiek nie uzasadniają istnienia interesu społecznego w orzeczeniu rozwodu w każdym wypadku, nie są z punktu widzenia interesu społecznego obojętne (orz. SN z 22 lutego 1952 r., C 681/51, NP 1952, nr 4, s. 33).
2) Ciężka sytuacja życiowa małżonka dotkniętego nieuleczalną chorobą, która wymaga szczególnie troskliwej opieki, może być tą szczególną okolicznością, która - mimo istnienia winy rozkładu pożycia małżeńskiego po stronie tego z małżonków - pozwalałaby na orzeczenie rozwodu, przez co umożliwiono by mu zawarcie związku małżeńskiego z kobietą, którą kocha, a która zapewnia mu troskliwą opiekę (orz. SN z 8 lipca 1952 r., C 1115/52, NP 1953, nr 6, s. 56).
3) Udzielenie rozwodu jednemu z małżonków, który spowodował zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego i od 30 lat żyje zgodnie z inną kobietą w bezdzietnym związku faktycznym, nie będzie obrażało poczucia moralnego społeczeństwa, które przemawia za umożliwieniem zalegalizowania tak długotrwałego i zgodnego związku. Jednym z celów małżeństwa jest wzajemna pomoc małżonków, a ten cel może spełnić nowy związek nawet w tym wypadku, gdy małżonkowie są starzy (orz. SN z 20 stycznia 1953 r., C 2244/52, NP 1953, nr 7, s. 76).
4) Przy rozważaniu kwestii interesu społecznego w świetle art. 30 § 2 k.r. (art. 56 § 3 zd. ostatnie k.r.o.) nie należy brać pod uwagę sytuacji prawnej dziecka pozamałżeńskiego jednego z małżonków żądającego rozwodu, która pod rządem Kodeksu rodzinnego (Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego) nie wykazuje istotnych różnic w stosunku do sytuacji dzieci z małżeństwa, lecz jego sytuację życiową wiążącą się z tymi korzyściami, jakie stwarza dla dziecka możność wychowywania się w trwale istniejącej rodzinie, opartej na związku małżeńskim rodziców (orz. SN z 1 lutego 1957 r., I CR 436/56 OSN 1958, nr 2, poz. 41).
5) Odmowa udzielenia rozwodu w okolicznościach mogących usprawiedliwić zastosowanie art. 30 § 2 k.r. (art. 56 § 3 k.r.o.), oparta tylko na przesłance co do podeszłego wieku małżonków, stanowi obrazę art. 30 § 2 k.r. (art. 56 § 3 k.r.o.). Stan zdrowia jednego z małżonków ponoszącego wyłączną winę może również przemawiać za koniecznością unormowania jego sytuacji rodzinnej przez orzeczenie rozwodu całkowicie martwego związku małżeńskiego stron (orz. SN z 22 maja 1958 r., I CR 565/57, OSN 1960, nr 2, poz. 37).
6) Jeżeli powód wyłącznie winny rozkładu pożycia małżeńskiego jest niezdolny do pracy, a stan jego zdrowia wymaga stałej opieki, jaką może mu zapewnić wraz z pomocą w utrzymaniu kobieta, z którą żyje w związku pozamałżeńskim, to tego rodzaju sytuacja życiowa powoda może być uznana za szczególną okoliczność przemawiającą - z punktu widzenia szeroko pojętego interesu społecznego - za orzeczeniem rozwodu (orz. SN z 7 listopada 1959 r., I CR 599/58, OSN 1961, nr 2, poz. 44).
7) Brak podstaw do przyjmowania, że odmowa zgody na rozwód ze względów moralnych i religijnych jest sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Nie wyklucza to możliwości uznania odmowy zgody za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego z innych przyczyn (wyrok SN z 10 września 1997 r., II CKN 292/97, niepubl.).
8) Leżący u podłoża odmowy zgody na rozwód przez jedno z małżonków, które jest niewinne, cel w postaci dążenia do uniemożliwienia zalegalizowania nieformalnego związku współmałżonka nie jest sam w sobie sprzeczny z zasadami współżycia społecznego, jeżeli wynika z pragnienia utrzymania związku małżeńskiego, powodowanego względami zgodnymi z normami moralnymi, etycznymi i społecznymi. Dopiero wykazanie, że cel taki w okolicznościach sprawy jest sprzeczny z tymi normami oraz że istnieją szczególne okoliczności uzasadniające zalegalizowanie nieformalnego związku, może uzasadniać pominięcie jego braku zgody na rozwód ze względu na jej sprzeczność z zasadami współżycia społecznego (z uzasadnienia wyroku SN z 26 lutego 2002 r., I CKN 305/01, LexPolonica nr 383708).
9) Nie zasługuje na aprobatę odmowa zgody na rozwód, która służy tylko chęci zamanifestowania przewagi nad małżonkiem domagającym się orzeczenia rozwodu i przeszkodzeniu w ułożeniu sobie przez niego życia osobistego (z uzasadnienia wyroku SN z 21 listopada 2002 r., III CKN 665/00, LexPolonica nr 358054, Mon.Prawn. 2002, nr 24, s. 107).
10) Zachowania małżonków w okresie, gdy rozkład pożycia małżeńskiego był już zupełny i trwały, choć nie mogą mieć wpływu na ocenę ich winy za rozkład, nie pozostają jednak bez znaczenia dla oceny przesłanek rozwodowych określonych w art. 56 k.r.o. Jeżeli jedno z małżonków, które nie wyraża zgody na rozwód i któremu w myśl art. 57 § 1 w zw. z art. 56 § 1 k.r.o. nie można przypisać winy rozkładu pożycia, po wystąpieniu rozkładu pożycia zachowuje się w stosunku do drugiego z małżonków w sposób niewłaściwy i naganny, to należy rozważyć, czy w tych okolicznościach jego odmowa zgody na rozwód nie powinna być oceniona jako sprzeczna z zasadami współżycia społecznego w rozumieniu art. 56 § 3 k.r.o. (wyrok SN z 21 marca 2003 r., II CKN 1270/00, LexPolonica nr 377434, LEX nr 78843).
11) Okoliczność, że wskutek orzeczenia rozwodu małżonkowie, a zwłaszcza żona, narażeni są na utratę szczególnych uprawnień, które przysługują im z tytułu mającego ulec rozwiązaniu związku małżeńskiego, nie powinna sama przez się stanowić przeszkody do udzielenia rozwodu (orz. SN z 25 listopada 1958 r., I CR 664/57, RPEiS 1961, nr 1, s. 373).
12) Sprzeczność orzeczenia rozwodu z zasadami współżycia społecznego nie zachodzi w sytuacji, gdy choroba jednego z małżonków (uzależnienie) jest wyłącznie zawinione przez niego (wyrok SN z 25 maja 1998 r., I CKN 704/97, niepubl.).
Niekiedy bowiem odmowa zgody na rozwód, nie znajduje usprawiedliwienia w należycie rozumianych zasadach współżycia społecznego. Przykładem takie jest chociażby uniemożliwienie zalegalizowania nowego związku, w którym wychowują się małoletnie dzieci, w sytuacji małżonek niewinny odmawia zgody na rozwód wyłącznie w zamiarze szykany albo dla zemsty lub z nienawiści do małżonka winnego, uznanie odmowy za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego nie budzi wątpliwości. Gdy natomiast w małżeństwie są małoletnie dzieci, to ocena skuteczności odmowy zgody na rozwód będzie zależała od porównania położenia i warunków życia małżonka niewinnego i dzieci z małżeństwa z sytuacją małżonka wyłącznie winnego i jego faktycznej rodziny.
Z uznaniem odmowy zgody na rozwód za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego nie musi się przeto łączyć – i z reguły się nie łączy – ujemna ocena moralna małżonka, który swej zgody odmawia. W wielu bowiem wypadkach podłożem odmowy zgody na rozwód jest subiektywne poczucie krzywdy małżonka niewinnego, co wyłącza możliwość napiętnowania jego odmowy jako moralnie niewłaściwej. Należy przy tym mieć na uwadze, że sprzeczność rozwodu z zasadami współżycia społecznego z reguły nie zachodzi, gdy małżonek sprzeciwiający się rozwodowi ponosi wyłączną winę rozkładu pożycia lub gdy przy wspólnej winie brak podstaw do przyjęcia, że wina małżonka, który żąda rozwodu, jest znacznie cięższa.
Rozwód ma na celu wyeliminowanie szkody, jaką z punktu widzenia społecznego byłoby utrzymywanie formalnych węzłów małżeńskich, gdy małżeństwo nie istnieje faktycznie i nie ma szans dalszego jego funkcjonowania. Natomiast motywem zakazu rozwodu na żądanie małżonka wyłącznie winnego rozkładu są względy natury społeczno-wychowawczej, które nie pozwalają na orzeczenie rozwodu wówczas, gdy mogłoby to stać się zachętą do samowolnego zrywania małżeństw lub lekceważenia obowiązków rodzinnych. Niekiedy jednak wydaje się, iż lepszym rozwiązaniem nie tylko ze względów prawnych, ale przede wszystkim osobistych, emocjonalnych jest zakończenie małżeństwa przez rozwód, aniżeli kontynuacja wzajemnych pretensji i eskalacja urazów.